Wetenschappers worden zelfs aangemoedigd om nauw met de industrie samen te werken. Zogenaamd opdat de beste oplossingen snel in de praktijk omgezet kunnen worden, 'in dienst van het openbare nut'. Een andere verklaring is dat Britse universiteiten steeds minder subsidies krijgen. De meeste onderzoekers zijn bijna genoodzaakt te werken met fondsen die afkomstig zijn van de industrie.

Niet dat studieresultaten massaal vervalst worden. Een studie over Rimonobant was gesponsord, maar die studie gaf geen positief resultaat en Rimonobant is ondertussen van de markt gehaald. Alle financiële banden worden keurig gedeclareerd, de wetenschappers doen dus niets illegaal. Maar de belangenvermenging blijft enorm.

Een klein groepje van bedrijven (onder meer Coca Cola, PepsiCo, Institute of Brewing and Distilling, Weigh Watchers, W K Kellogg, Mars, Sainsbury's) heeft zo de touwtjes in handen. Ze bepaalt op deze manier de onderzoeksagenda. Ze bepaalt welke boodschappen aan het publiek gebracht worden.

Bedrijven laten graag uitschijnen dat ze grote inspanningen doen om obesitas te bestrijden. In werkelijkheid gebeurt er zo goed als niets. David Struckler, professor aan de Oxford University, kan ervan meespreken. Hij volgde in Zuid-Amerika een project waarbij het initiatief aan de industrie werd gelaten. Dat bleek geen groot succes.

Het liefst wat de industrie doet, is de gezondheidsrisico's van haar producten minimaliseren en bemoeienis van de overheid erbuiten houden. 'Ach, het is voeding, geen tabak', een andere boodschap willen ze niet overbrengen. John Yudkin had al een allusie op deze ontwikkelingen gemaakt in zijn bestseller 'Pure, white and deadly', ondertussen alweer 43 jaar geleden ...