In 1967 had de Sugar Research Foundation nog een overzichtsartikel in het gezaghebbende The New England Journal of Medicine gefinancieerd, dat met elke mogelijke link tussen suikerconsumptie en hartziekte afrekende. Vreemd, want in datzelfde jaar ging Project 259 van start met een studie die het verband tussen suiker en bloedtriglyceriden verder moest ontrafelen. Die studie vond dat de darmflora verantwoordelijk zou zijn voor het triglyceride-verhogend effect van suiker bij ratten, zo blijkt uit interne documenten. Wat nog eens een bewijs is dat de industrie op de hoogte was van dergelijke effecten.

Project 259 vond ook dat hoge consumptie van suiker bij ratten het enzym bètaglucuronidase in de urine verhoogt, een effect dat zetmeel niet heeft. Bètaglucuronidase stond toen bekend als een risicomarker voor blaaskanker.

De studies werden vroegtijdig beëindigd en de resultaten werden niet bekendgemaakt. Het is aannemelijk dat de industrie dit bewust heeft gedaan, al zijn daarvoor geen bewijzen. Maar wel zwart op wit staat is dat de studie beschreven staat in een intern rapport en dat de interpretatie ondubbelzinnig suiker in een slecht daglicht zou brengen.

In de jaren zestig was er nog wetenschappelijke onenigheid over het triglyceride-verhogende effect van suiker, vergeleken met zetmeel. Dat sucrose metabool verschillend is van zetmeel zou al reden kunnen geweest zijn om suiker niet meer als veilig te beschouwen (GRAS, generally recognoized as safe).

De voedingswetenschappen hadden er mogelijk helemaal anders uit gezien.