Deze discussie gaat uiteraard om de vrije, meestal toegevoegde suikers, waarvan de WHO stelt dat ze niet meer dan 10 % van de totale energie-inname (%E) mogen bedragen. De WHO heeft ondertussen de richtlijn van 5 %E als optimaal doel opgegeven. Een inname van 5 %E vrije suikers komt nog steeds overeen met een gemiddelde hoeveelheid van 25 gram.

Iets meer dan tien geleden durfde de voedingsindustrie in de VS nog te verdedigen dat een suikerinname van 25 %E geen kwaad kon. De berokkende schade is niet te overzien ...

De Londense professor Philip James, voormalig voorzitter van de World Obesity Federation, neemt een duidelijke stelling in. Verbied drank- en snoepautomaten op plekken onder beheer van de overheid. Nieuwe labels moeten de consument waarschuwen voor producten die meer dan 2,5 % suiker bevatten. Natuurlijk gaan de grote bedrijven dit niet zomaar toelaten; een limiet van 5 tot 10 % zou al realistischer zijn.

Evenmin zullen bedrijven zich een suikertaks door hun maag laten splitsen. James stelt een taks voor op de gehele suikerhandel, veel gemakkelijker dan een taks per voedingsmiddel. Gesuikerde frisfranken moeten minstens 20 % duurder worden om effect te hebben op de verkoop. Zelf ziet James de verkoopprijs van dergelijke voedingsmiddelen het liefst verdubbeld.

Suiker, gebruik het liever voor de productie van ethanol als hernieuwbare brandstof, besluit hij.