Onderzoekers voerden een gerandomiseerde, gecontroleerde studie uit bij 136 mannen en vrouwen van 65 tot 85 jaar. De deelnemers kwamen terecht in een controlegroep, een groep met de aanbevolen eiwitinname van ongeveer 1,0 g/kg lichaamsgewicht per dag of een groep met een hoge eiwitinname. De interventie duurde 17 weken. Tijdens de eerste zes weken volgden de deelnemers alleen een voedingsinterventie. Daarna volgden de groepen met de aanbevolen en hoge eiwitinname acht weken lang tweemaal per week een begeleid krachttrainingsprogramma. De onderzoekers verzamelden bloedmonsters bij aanvang, na acht weken en na zeventien weken en analyseerden duizenden metabolieten in het bloed met behulp van metabolomics.

De deelnemers in de hoog-eiwitgroep verhoogden hun eiwitinname van gemiddeld 0,8 naar 1,6 g/kg lichaamsgewicht per dag. De onderzoekers zagen vooral veranderingen in metabolieten die betrokken zijn bij het vetmetabolisme, aminozuurmetabolisme, energiestofwisseling, haemafbraak en de ureumcyclus. In de hoog-eiwitgroep veranderden uiteindelijk honderd metabolieten significant ten opzichte van de uitgangssituatie. De meeste veranderingen traden op tijdens de voedingsfase. De toevoeging van krachttraining leidde nauwelijks tot extra verschuivingen in het metaboloom.

Ondanks deze veranderingen bleven de belangrijkste metabole routes stabiel. De onderzoekers vonden geen aanwijzingen voor verstoring van de metabole homeostase. Ook bloedwaarden die samenhangen met de nierfunctie bleven binnen normale grenzen. Daarnaast nam de skeletspiermassa in de hoog-eiwitgroep na de krachttrainingsfase weer toe, terwijl deze in de andere groepen niet herstelde.

De onderzoekers concluderen dat een eiwitinname van circa 1,6 g/kg lichaamsgewicht per dag bij ouderen metabolisch goed verdraagbaar lijkt. Een eiwitrijk voedingspatroon, al dan niet gecombineerd met krachttraining, leidt weliswaar tot meetbare veranderingen in het metaboloom, maar verstoort de algehele stofwisseling niet.

De studie kent enkele beperkingen. De deelnemers waren relatief gezonde ouderen, waardoor de resultaten niet automatisch gelden voor kwetsbare ouderen of mensen met ernstige aandoeningen. Daarnaast richtte de studie zich niet op harde klinische uitkomsten.