Japanse onderzoekers voerden een gerandomiseerde, gecontroleerde parallelgroepstudie uit onder veertig gezonde volwassenen die niet voldeden aan de Rome IV-criteria voor chronische obstipatie of het prikkelbaredarmsyndroom. De deelnemers hadden een gemiddelde leeftijd van 38,9 jaar. De helft was man en de helft vrouw. Na een observatieperiode van zeven dagen dronken twintig deelnemers gedurende veertien dagen dagelijks één liter zacht water en twintig deelnemers één liter magnesiumrijk mineraalwater. Het magnesiumrijke water bevatte 252 mg magnesium per liter, tegenover 0,15 mg per liter in het zachte water. De onderzoekers vroegen de deelnemers hun gebruikelijke voeding en leefstijl te handhaven en legden dagelijks de ontlastingsfrequentie, de stoelgang volgens de Bristol-schaal, buikklachten en de totale vochtinname vast.

Na één en twee weken had de groep die magnesiumrijk mineraalwater dronk een hogere Bristol-score dan de groep die zacht water gebruikte, wat wijst op een zachtere ontlasting. Daarnaast nam zowel het aantal spontane ontlastingen als het aantal ontlastingen met een volledig ledigingsgevoel significant toe. Na twee weken rapporteerde 55% van de deelnemers in de magnesiumgroep een duidelijke verbetering van de darmfunctie, tegenover 10% in de controlegroep. De tijd tot de eerste spontane ontlasting verschilde niet tussen beide groepen. Ook de totale dagelijkse vochtinname bleef vergelijkbaar, waardoor een grotere vochtconsumptie de gunstige effecten niet verklaart. Tijdens de studie traden geen ernstige bijwerkingen op.

De resultaten wijzen erop dat niet alleen de hoeveelheid, maar ook de mineraalsamenstelling van drinkwater invloed heeft op de darmfunctie. 

Een beperking van de studie is dat de onderzoekers uitsluitend gezonde volwassenen includeerden, waardoor extrapolatie naar patiënten met chronische obstipatie niet mogelijk is. De onderzoekers legden voedingsinname, waaronder vezelconsumptie, niet objectief vast en konden volledige blindering niet garanderen doordat smaakverschillen het type water mogelijk herkenbaar maakten.