In deze single-blind, gerandomiseerde gecontroleerde studie verdeelden onderzoekers honderd volwassenen met PDS over twee behandelingsarmen. De mediane leeftijd van deelnemers was vijftig jaar, iets meer dan de helft was vrouw en de meerderheid had het diarree-dominante subtype IBS-D; ongeveer 17% had ook lichte SIBO (Small Intestinal Bacterial Overgrowth). Patiënten kregen vier weken rifaximine 400 mg drie keer per dag of instructies om een low-FODMAP-dieet te volgen met begeleiding. De primaire uitkomstmaat was verbetering van een samengestelde score van buikpijn en stoelgangconsistentie en ­-frequentie na vier weken. Secundaire uitkomsten omvatten individuele symptoomscores, reductie in PDS-Symptom Severity Scale (PDS-SSS), kwaliteit van leven, angst- en depressiescores, uitroeiing van SIBO, therapietrouw en bijwerkingen. 

Aan het eind van week vier zagen de onderzoekers dat de algehele respons gelijk was in de rifaximinegroep (56,0%) en de low-FODMAP-groep (48,0%), zonder statistisch significant verschil. Patiënten in de rifaximinegroep rapporteerden echter al bij week twee snellere verbetering van algemene symptomen, opgeblazen gevoel en buikpijn dan in de dieetgroep. Zowel de kwaliteit van leven als scores voor angst en depressie namen in beide groepen toe ten opzichte van aanvang. Bij patiënten met SIBO verdween de overgroei in de rifaximinegroep bij 63,6% en in de dieetgroep bij 50%. Patiënten die rifaximine gebruikten hielden de behandeling beter vol dan degenen met low-FODMAP-dieet. In beide groepen traden geen ernstige bijwerkingen op.

De auteurs concluderen dat rifaximine en het low-FODMAP-dieet even effectief zijn voor symptoomverbetering bij PDS over vier weken, maar dat rifaximine sneller verlichting van individuele klachten geeft en makkelijker vol te houden is.

Belangrijke beperkingen van deze studie omvatten het single-blind-ontwerp, wat kan leiden tot bias, en de relatief korte follow-upduur van vier weken, waardoor langetermijneffecten en -veiligheid onduidelijk blijven.