De onderzoekers voerden een gerandomiseerde cross-overstudie uit bij dertien oudere volwassenen met type 2-diabetes. Deelnemers doorliepen twee afzonderlijke studieperiodes van elk 4,5 dag in een onderzoeksfaciliteit en fungeerden daarbij als hun eigen controle. Tijdens kantooruren, van 08.00 tot 17.00 uur, verbleven zij óf in een ruimte met natuurlijk daglicht via grote ramen, óf in een identieke ruimte met constante kunstverlichting van ongeveer 300 lux. De volgorde van de lichtcondities wisselde per deelnemer. Voeding, fysieke activiteit, slaaptijden en blootstelling aan avondlicht volgden een strikt gestandaardiseerd protocol. De onderzoekers gebruikten continue glucosemonitoring, indirecte calorimetrie en spierbiopten om metabole en biologische ritmes te beoordelen.

Onder natuurlijke daglichtblootstelling brachten deelnemers meer tijd door binnen de normale glucosewaarden gemeten met continue glucosemonitoring. Ook namen de 24-uurs glucosefluctuaties af, wat duidt op een stabieler dag-nachtpatroon van de bloedsuikerspiegel. Daarnaast verschoof het energieverbruik richting een hogere vetverbranding en een lagere koolhydraatverbranding tijdens de wakkere uren. Metingen van melatonine lieten hogere waarden in de late avond zien, wat past bij een sterker dag-nachtritme. In het spierweefsel zagen de onderzoekers veranderingen in genen die het biologische ritme aansturen. Spiercellen die zij uit biopten kweekten, lieten zien dat dit ritme in de tijd verschoof..

Deze bevindingen benadrukken dat met name verlichting op de werkplek of in zorginstellingen, een relevante factor vormt in de ondersteuning van metabole gezondheid.

Een beperking van de studie is dat het aantal deelnemers klein was en de onderzoeksperiodes kort waren. Bovendien vond het onderzoek plaats in een sterk gecontroleerde omgeving, wat de vertaling naar dagelijkse thuissituaties beperkt.