Het onderzoek betrof een representatief geboortecohort van 1.037 personen. Zij waren geboren tussen april 1972 en maart 1973 en werden tot maximaal de leeftijd van 45 jaar ofwel april 2019 gevolgd. Vanaf hun achttiende jaar kregen zij zesmaal een diagnostisch onderzoek, waarbij hun mogelijke tekenen van veroudering werden bepaald via biomarkers, klinische testen en zelfrapportage. De conclusies werden gebaseerd op de 938 personen die bij afsluiting van het onderzoek nog in leven waren en er deel van waren blijven uitmaken.

Een geschiedenis van psychopathologie bleek samen te gaan met een hoger verouderingstempo. De deelnemers ervoeren meer problemen met het gehoor, het gezichtsvermogen, balans en motoriek. Ook waren de cognitieve problemen groter en werden zij qua uiterlijk als ouder ingeschat dan hun leeftijd aangaf. Deze verbanden bleven overeind na controle voor een groot aantal factoren: sekse, gezondheidssituatie in de kindertijd, fysieke aandoeningen in het heden, het vóórkomen van mishandeling, sociaal-economische status, gebruik van antipsychotische medicatie, roken en overgewicht.

Opvallend was dat de op middelbare leeftijd ingezette versnelde veroudering niet op bepaalde mentale aandoeningen van toepassing was. Het verband was generaliseerbaar naar stoornissen in het algemeen, waaronder ADHD, stoornissen in het gebruik van middelen, depressie, schizofrenie, eetstoornissen, PTSS, angst-, paniek-, dwang- en gedragsstoornissen.