De wetenschappers constateerden in hun eerste studie dat ongeveer een derde van de dertig obese volwassenen in hun onderzoek geen insulineresistentie ontwikkelde. Daardoor vroegen ze zich af wat hen daartegen beschermde. Vetweefselmonsters onthulden dat de gezondere groep in staat was vet effectiever op te slaan en langzamer af te breken dan de ongezonde groep. Er waren meer eiwitten betrokken bij vetopslag dan bij vetafbraak. Het vetweefsel bevatte ook minder fibrotische cellen, waardoor het vetweefsel flexibeler en minder ontstekingsgevoelig is.

Obese mensen met een voorkeur voor vetafbraak bleken ongezonder en ontwikkelden vaker insulineresistentie. Bij vetafbraak is er namelijk een groter risico is dat veel van de vrijkomende vetzuren zich vervolgens op andere plekken kunnen gaan ophopen, zoals in organen en andere weefsels met een belangrijke functie. Te veel vetophoping op deze cruciale plekken zal dan insulineresistentie eerder bevorderen.

Daarnaast is de gezondheid van de meeste weefsels voor een groot deel afhankelijk van de bloedstroom en daarmee de aanvoer van voedingsstoffen. Wanneer we in gewicht aankomen en onze vetcellen groter worden, moet dat ook gepaard gaan met de groei van nieuwe bloedvaten. Anders kan het vetweefsel ongezond en necrotisch worden. Uit de resultaten van de tweede studie bleek dat beweging daarbij kan helpen, want één enkele aerobe bewegingssessie is voldoende om nieuwe bloedvaten aan te maken. Mensen die veel bewegen hebben daarom ook beter doorbloed en gezonder vetweefsel dan niet-bewegers.