Aan het onderzoek namen 53 gezonde oudere volwassenen deel. De onderzoekers verdeelden de deelnemers willekeurig over HRV-biofeedback of een controletraining. De gemiddelde leeftijd lag rond 67 jaar. De biofeedbacktraining richtte zich op het vergroten van de hartslagvariaties via gecontroleerde ademhaling. De controletraining gebruikte een vergelijkbare opzet, maar stimuleerde het beoogde HRV-mechanisme niet. Beide groepen volgden de training trouw.

Voor en na de interventie maten de onderzoekers de HRV in rust en tijdens herstel van acute stress. Met een mentale stress-test brachten de onderzoekers acute stress op gang. Vervolgens maten ze verschillende aspecten van de hartslagvariabiliteit om het autonome herstel na stress te beoordelen. Daarnaast onderzochten ze slaapkwaliteit, emotioneel functioneren en cognitieve prestaties.

De biofeedbacktraining verbeterde de hartslagvariabiliteit in rust niet sterker dan de controletraining. Tijdens het herstel na acute stress veranderde wel een specifieke maat voor hartslagvariabiliteit gunstig. Andere verbeteringen in hartslagvariabiliteit en slaapkwaliteit traden in beide groepen op en waren daarom niet specifiek toe te schrijven aan de biofeedbacktraining. Ook voor emotioneel functioneren en cognitieve prestaties vonden de onderzoekers geen specifiek effect.

De studie laat daarmee vooral een mogelijk specifiek effect zien op een onderdeel van HRV tijdens herstel na acute stress. De resultaten ondersteunen geen breder effect op rust-HRV, emotionele gezondheid of cognitie.

De onderzoeksgroep was te klein en de onderzoeksduur te kort voor harde conclusies. Daarnaast bestond de populatie uit gezonde ouderen, waardoor de resultaten niet zonder meer gelden voor ouderen met aandoeningen of een verstoorde autonome regulatie.