Voor deze analyse gebruikten onderzoekers gegevens uit een gerandomiseerde klinische studie met 51 volwassenen met type 2-diabetes. De deelnemers hadden een gemiddelde leeftijd van 55 jaar, 76% was vrouw en 54% had een Afro-Amerikaanse achtergrond. Het HbA1c bedroeg minder dan 8,0% en de BMI lag tussen 25 en 50 kg/m². De deelnemers volgden gedurende twaalf weken een ketogeen of een vetarm dieet. Beide voedingspatronen leverden voldoende energie om het lichaamsgewicht zo stabiel mogelijk te houden. De onderzoekers gebruikten de verhouding tussen pro-insuline en C-peptide als maat voor bètacelstress.

Na twaalf weken daalde de pro-insuline/C-peptideratio in de ketogene groep sterker dan in de vetarme groep. De nuchtere ratio nam 56% sterker af en de ratio na de glucosestimulatietest 49% sterker. Daarnaast ging een sterkere daling van deze ratio samen met een betere reactie van de insulineproducerende bètacellen op een glucosebelasting. Gewichtsverandering verklaarde deze verschillen niet.

Volgens de onderzoekers kan pro-insuline/C-peptideratio in de toekomst mogelijk dienen als eenvoudig klinisch hulpmiddel om het effect van leefstijlinterventies op de bètacellen te volgen.

De studie kent enkele beperkingen. Het aantal deelnemers was relatief klein en het aantal mannen laag. Daarnaast includeerde de studie uitsluitend mensen met een relatief vroege fase van type 2-diabetes, waardoor de resultaten niet zonder meer toepasbaar zijn op patiënten met verder gevorderde ziekte.