In de studie werden 215 parkinsonpatiënten tussen 50 en 90 jaar opgenomen. Hun cognitieve status kon intact zijn, haperingen vertonen of intussen op dementie zijn uitgelopen. Zij werden vergeleken met een controlegroep van 48 gezonde personen. De gemiddelde vitamine C-status in beide groepen ontliep elkaar weinig. Wel had een hoger percentage uit de parkinsongroep hypovitaminose C, gedefinieerd als een plasmaconcentratie van minder dan 23 μmol/L. Het lag op 20%, tegenover 8% in de controlegroep.

In de parkinsongroep behaalden degenen met hypovitaminose C significant lagere cognitieve scores op de Montreal Cognitive Assessment (MoCA) test vergeleken met degenen met een concentratie van >23 µmol/L. Wanneer een parkinson-subgroep van mensen met beschadigde cognitie eruit werd gelicht, hadden zij een significant lager gehalte vitamine C dan degenen met normale cognitieve vermogens.

Ter verdere onderbouwing van deze verbanden werd ook gekeken naar de concentratie van uraat, het schadelijke zout van urinezuur. Die was hoger in de subgroep met verslechterde cognitie dan in de subgroep waar dat niet het geval was. Een hoge concentratie was negatief gecorreleerd met de cognitie en eveneens met de status van vitamine C.

Het belang van vitamine C lijkt te liggen in de bijdrage die deze antioxidant levert aan vermindering van oxidatieve stress. Deze laatste wordt als meebepalende factor gezien in het ontstaan van parkinson.