Patiënten met metabool syndroom hebben een andere darmmicrobiota en hogere bloedwaardes voor lipopolysaccharide (LPS), een bacterieel toxine. LPS in het bloed is een teken dat de darmbarrière niet meer intact is en zal het immuunsysteem activeren. Immuunactivatie verhoogt de oxidatieve stress, waardoor de behoefte aan vitamine C toeneemt. Patiënten met metabool syndroom hebben effectief lagere vitamine C-concentraties in het bloed dan gezonde personen, ook wanneer ze dezelfde hoeveelheid vitamine C innemen.

Een verslechterde darmbarrière zal de opname van vitamine C beperken. Omgekeerd, vitamine C kan helpen de darmbarrière te herstellen door collageensynthese in de darmwand te ondersteunen. Dierstudies bevestigen de rol van vitamine C om LPS en ontsteking in het bloed te verlagen, om leververvetting tegen te gaan en om de samenstelling van de microbiota te verbeteren.

Een belangrijke functie van vitamine C is de recycling van vitamine E. De onderzoekers van het Linus Pauling Institute veronderstellen dat het vitamine E-transport van de darm naar de lever ontregeld is bij patiënten met metabool syndroom, een mogelijke reden waarom metabool syndroom dikwijls gepaard gaat met leververvetting. Samen met een tekort aan vitamine C, toename in oxidatieve stress en verhoogd ontstekingsniveau resulteert dit in hogere turn-over van vitamine E.

Bij patiënten met metabool syndroom zit de vitamine E-status in het serum op een normaal peil. Toch kan er sprake zijn van vitamine E-gebrek, omdat het vitamine E niet meer in de weefsels terecht komt. De onderzoekers stellen daarom een afbraakproductie van vitamine E voor dat als tweede marker voor de vitamine E-status, met name α-carboxyethyl-hydroxychromanol (α-CEHC) dat in de urine voorkomt.

Kortom, voor de onderzoekers is het duidelijk dat patiënten met metabool syndroom een specifieke aanbeveling voor optimale inname van vitamine C en vitamine E nodig hebben die hoger is dan normaal. Voor een preciezere dosis moeten meer studies met mensen gedaan worden.