De ecologische kost van vlees van herkauwers is hoog omdat vee een grote bron van broeikasgassen zijn en omdat ze veel landbouwoppervlakte (grasweide, teelt van veevoeder) opeisen. Kippen en varkens zijn niet zo veeleisend, het telen van groenten blijft ecologisch het efficiëntst.

Een vergelijking op maat gemaakt van Zweden illustreert dit. Gemiddeld is 0,4 hectare nodig om een Zweed een jaar lang van voedsel te voorzien. Hoewel rundvlees en zuivel slechts een vijfde van de totale calorie-inname is, nemen ze daarvan liefst 0,32 hectare in. Groenten en fruit hebben amper 0,04 hectare nodig.

Wat de omschakeling van rundvlees naar kip of varken zo aanlokkelijk maakt, is het kostenplaatje dat eraan verbonden is. Maatregelen die de opwarming van de aarde moeten tegengaan, zijn vaak geassocieerd met hoge kosten. Denk aan de bouw van windmolens en zonne-energie-installaties. Minder (rund)vlees eten kost in feite niets. We hoeven zelfs niet te wachten op een nieuwe technologische ontwikkeling.

Nadeel is dat voor deze omschakeling een gedragsverandering van de consument nodig is, en een fikse dosis politieke moed. Beleidsmakers houden zich het liefst bezig met (dure) maatregelen, die geen inzet vragen van de burger.

Vooral op wereldvlak kan deze maatregel cruciaal zijn. De wereldbevolking blijft in een ijl tempo toenemen. Onvermijdelijk zal de ontbossing ook toenemen, als iedereen op termijn dezelfde hoeveelheden rundvlees zal consumeren. Ontbossing is zelf verantwoordelijk voor 13 % van de globale uitstoot.