Onderzoekers voerden een gerandomiseerde, beoordelaarsgeblindeerde studie uit in Hongkong. Het betrof 200 Chinese deelnemers van 50 jaar en ouder met chronische slapeloosheid volgens de DSM-5 criteria. De deelnemers kregen gedurende drie maanden tweemaal per week een groepssessie van één uur: tai chi (Yang-stijl, 24 vormen) of cognitieve gedragstherapie (CGT). Beide interventies bestonden uit 24 sessies met een aansluitende consolidatiefase. De studie includeerde mensen met comorbiditeiten zoals hypertensie, diabetes, depressie en angst, maar sloot ernstige aandoeningen en andere slaapstoornissen uit. De primaire uitkomstmaat was de verandering in de Insomnia Severity Index (ISI) na drie en na vijftien maanden.

Beide interventies leidden tot duidelijke verbetering van slapeloosheid. Na drie maanden liet CGT een grotere afname in ISI-scores zien dan tai chi. Na vijftien maanden bleken de verschillen tussen beide groepen klein en was de effectiviteit van tai chi niet klinisch relevant slechter dan die van CGT. Remissie en behandelrespons lagen aanvankelijk hoger bij CGT, maar op lange termijn verdwenen deze verschillen. De therapietrouw lag vergelijkbaar in beide groepen en er traden geen bijwerkingen op.

Tai chi biedt dus een effectieve, veilige en laagdrempelige interventie voor chronische slapeloosheid bij middelbare en oudere volwassenen. CGT blijft de voorkeursbehandeling voor snelle symptoomreductie, maar tai chi levert vergelijkbare langetermijnresultaten en kan de toegankelijkheid van behandeling verbeteren.

Een beperking is dat het aandeel deelnemers boven de 60 jaar groot was. Daarnaast ontbraken frequente metingen van therapietrouw na afloop van de interventie.