De enzymen in kwestie zijn FADS1 en FADS2. Vleeseters hebben die enzymen minder hard nodig, omdat ze arachidonzuur, EPA en DHA uit vlees en melk kunnen halen. Vegetariërs zijn nagenoeg volledig afhankelijk van linolzuur en linoleenzuur om die stoffen te produceren.

De wetenschappers vonden onder meer dat 68 % van een bevolkingsgroep uit India die al generaties lang nadrukkelijk vegetarisch was, het genvariant hadden. Bij een groep Amerikanen was dat slechts 18 %. Ook de gegevens van het 1000 Genome Project suggereren een trend: het genvariant komt voor bij 70 % van de Zuid-Aziaten, 53 % van de Afrikanen, 29 % van de Oost-Aziaten en 17 % van de Europeanen. De Inuit dragen daarentegen een variant die de omzetting remt. Zij hebben traditiegewijs meer dan genoeg omega-3 in hun voeding.

Eetgewoonten veranderen erg snel. Het Amerikaanse voedingspatroon bevat overweldigend veel linolzuur: zelfs een halvering van de inname zal het serumgehalte van arachidonzuur niet doen dalen. Vele dragers van het genvariant eten dus veel meer linolzuur (een omega-6-vetzuur) dan vroeger. Deze mensen zetten linolzuur sneller om naar het ontstekingsbevorderende arachidonzuur, wat hen in theorie onderhevig maakt aan ontstekingsgerelateerde ziekten. Dragers moeten daarom hun inname van EPA en DHA verhogen, omdat deze omega-3-vetzuren de omzetting van linolzuur naar arachidonzuur remmen.