Loze beloftes

Voedseltekort is een gevolg van armoede. Wat arme boeren vooral ontberen, zijn meststoffen, water en infrastructuur. De opbrengst van GGO's is niet veel groter dan normale gewassen, hoe dan ook onvoldoende om aan de stijgende vraag te kunnen voldoen. Resistentie tegen glyfosaat is een reëel probleem aan het worden.

Tachtig procent van de GGO-arealen gaat naar maïs en soja, die hoofdzakelijk als veevoeder en biobrandstoffen gebruikt worden. Maïs vraagt bovendien heel wat bemesting, wat de kwaliteit van het water naar omlaag brengt en de uitstoot van broeikasgassen verhoogt.

Bekijk tot slot het kostenplaatje eens: het kost ongeveer 100 miljoen dollar om een nieuw GG-gewas te ontwikkelen. Traditionele kruising kost slechts 1 miljoen dollar per gewas.

Wat werkelijk nodig is

EWG stelt alternatieven voor, waarmee ze naar eigen zeggen oogsten kunnen verdubbelen en tegelijk de impact op het milieu kunnen verlagen.

1. Een verstandiger bemestingsregime (in de eerste plaats op arme bodems) kan de productie met 30 % verhogen.
2. Geen voedsel meer weggooien - een derde van de voedselproductie wordt niet opgegeten - kan in theorie de calorievoorziening met 33 % verhogen.
3. Biobrandstoffen niet meer telen op waardevolle landbouwbodems (opbrengsttoename van 5 %)
4. Geen vlees meer eten verhoogt de voedselproductie op wereldschaal met 54 %. De vleesconsumptie halveren zorgt dus voor 27 % meer calorieën..
5. Gebruik van traditionele kruisingstechnieken om betere variëteiten te ontwikkelen, die aangepast zijn aan de lokale klimaat- en bodemomstandigheden. In Afrika haalt men daarmee veel meer succes dan GGO's: een project heeft bv. 150 variëteiten van gewassen ontwikkeld die beter opgewassen zijn tegen langdurige droogte.