Aan het onderzoek, een RCT met een gemiddelde follow-up van 5,3 jaar, werd deelgenomen door 18.353 mannen en vrouwen met een gemiddelde leeftijd van 67,5 jaar. Van hen liepen er 16.657 risico op depressie, zonder nog een dergelijke voorgeschiedenis te hebben. De 1696 anderen hadden die geschiedenis wel en liepen risico op herhaling, maar hadden de laatste twee jaar geen behandeling ondergaan. Van de hele onderzoeksgroep kregen 9181 personen vitamine D gesuppleerd, terwijl de 9172 anderen een placebo kregen. De gesuppleerde dosis was 50 mcg per dag.

Het risico op depressie verschilde niet significant tussen behandel- en controlegroep, evenmin als de klinisch relevante depressieve symptomen. Dat gold ook voor het aantal gevallen van depressie of terugkeer van een depressieve episode. Ten slotte traden er geen significante verschillen op in de door de tijd heen gemeten veranderingen in stemmingsscores volgens de Patient Health Questionnaire (PHQ) depressieschaal. Geconcludeerd wordt dat een behandeling met vitamine D geen voordelen biedt boven een placebo onder mensen zonder klinisch relevante depressiesymptomen bij aanvang. Er is dan ook geen basis om de stof preventief in te zetten.

De gedegenheid van de studie maakt het verleidelijk vitamine D af te schrijven als middel ter voorkoming van depressies. Eerdere onderzoeken hadden echter wel melding gemaakt van positieve effecten en het is mogelijk dat deze er nu niet waren, omdat de meeste patiënten een adequaat niveau vitamine D hadden. Volgens de onderzoekers zou dat anders kunnen liggen wanneer suppletie wordt getest bij personen met een te laag niveau. Daar naar gevraagd op de website MedPageToday voegt een van hen, ouderenpsychiater Olivia I. Okereke, er aan toe dat dit mogelijk geldt voor mensen met bijvoorbeeld obesitas of diabetes, die vaker deficiënt zijn en tevens een hogere depressiekans hebben: "There could be certain populations at risk for depression where a strategy of prevention might work that wouldn't work in the context of universal prevention."