Volgens F. Perry Wilson, assistant professor aan de Yale School Medicine, is die conclusie erg voorbarig: 'hun publicatie in Alzheimer's and Dementia is een schoolvoorbeeld van hoe een bedrijf uit een kandidaatmedicijn dat gefaald heeft in de klinische testfase, toch nog profijt probeert te halen', vertelt hij aan MedPage Today in een videoboodschap.

Eli Lilly had twee trials opgezet rond solanezumab. De eerste trial vond geen effect volgens twee cognitieve schalen die als voornaamste maatstaf gebruikt werden. Wel was er een positieve trend volgens een andere cognitieve schaal, die algauw als voornaamste maatstaf voor de tweede studie gehanteerd werd. Jammer genoeg hielp deze truc niet: ook tijdens de tweede trial was er geen statistisch significante verbetering.

Vervolgens combineerden ze de testresultaten van de twee trials en beperkten ze zich tot patiënten met milde alzheimersymptomen. Pas dan vonden ze een significant resultaat.

De onderzoekers hervormden vervolgens hun onderzoek tot een 'delayed start analyse'. Ze lieten patiënten van de placebogroep na 80 weken ook het testmiddel nemen. Op basis van die testresultaten besloten de onderzoekers dat het middel de opkomst van symptomen met een derde zou vertragen. Alleen ging dit slechts op voor twee van de vier cognitieve schalen en namen de onderzoekers de interpretatie van cognitieve status erg breed.

Deze resultaten waren bovendien statistisch zwak. Perry Wilson acht het dus hoogst onwaarschijnlijk dat het middel in het echte leven van enig nut zal zijn. Wat erg jammer is, vindt hij, want momenteel staan we nog altijd nergens.