Onderzoekers voerden een gerandomiseerde gecontroleerde studie uit bij 48 opgenomen patiënten met een depressie volgens de DSM-IV-criteria. De deelnemers hadden matige tot ernstige depressieve klachten. De onderzoeksgroep bestond uit 24 deelnemers met een gemiddelde leeftijd van 42 jaar; de controlegroep telde eveneens 24 deelnemers met een gemiddelde leeftijd van 39 jaar. De deelnemers gebruikten antidepressiva, maar hadden geen diabetes, schildklieraandoeningen, hypertensie, hartziekten of andere ernstige lichamelijke aandoeningen. Mensen die glucose- of lipidenverlagende medicatie gebruikten, rookten of regelmatig cafeïne consumeerden, kwamen niet in aanmerking voor deelname.

De interventiegroep kreeg gedurende twee weken dagelijks tussen 9.00 en 10.00 uur dertig minuten lichttherapie met een lichtsterkte van 10.000 lux. De controlegroep kreeg licht van 100 lux. De onderzoekers bepaalden voor en na de interventie de nuchtere bloedglucose, bloedvetten, speekselcortisol en scores voor depressie en angst. Voor de beoordeling van het cortisolritme verzamelden zij speeksel op negen tijdstippen verspreid over twee opeenvolgende dagen.

Na twee weken liet de groep met fel licht een grotere daling van de nuchtere bloedglucose zien dan de controlegroep. Daarnaast daalden zowel de gemiddelde cortisolspiegel gedurende de dag als de schommelingsgrootte van het cortisolritme. De depressiescore verbeterde eveneens sterker in de lichttherapiegroep. De onderzoekers vonden geen significante veranderingen in totaal cholesterol, HDL-cholesterol of triglyceriden. Veranderingen in de nuchtere bloedglucose hingen samen met veranderingen in de gemiddelde cortisolspiegel, wat wijst op een mogelijke relatie tussen cortisolregulatie en glucosestofwisseling.

De onderzoekers concluderen dat fel ochtendlicht de glucoseregulatie bij opgenomen patiënten met een depressie kan verbeteren. Aanpassing van het cortisolritme lijkt hierbij een belangrijke rol te spelen. Lichttherapie kan daardoor mogelijk niet alleen depressieve klachten verminderen, maar ook metabole ontregelingen gunstig beïnvloeden.

De interventie duurde slechts twee weken, waardoor de langetermijneffecten onbekend blijven. Ook was de onderzoeksgroep relatief klein.