De onderzoekers volgden 56 volwassenen die eerder bariatrische chirurgie hadden ondergaan en daarna onvoldoende gewichtsverlies of terugkerende gewichtstoename ontwikkelden. De deelnemers kwamen terecht in vier groepen: revisiebariatrie, een zeer laagcalorisch ketogeen dieet (ZLKD), periodiek vasten met tijdvenster (PVT) of een controlegroep. Uiteindelijk voltooiden 43 patiënten de studie. De gemiddelde leeftijd bedroeg 38 jaar en 86% van de deelnemers was vrouw.

Het ZLKD leverde dagelijks 600 tot 800 kcal met minder dan 30 gram koolhydraten per dag, gecombineerd met een eiwitrijke voeding en wei-eiwit- en collageensuppletie. De PVT-groep volgde een 16:8-schema met eten binnen een tijdvenster van acht uur. De follow-up duurde zes weken. De onderzoekers bepaalden onder meer lichaamsgewicht, vetmassa, glucosewaarden, insuline, HbA1c en bloedlipiden.

Het grootste gewichtsverlies trad op in de revisiechirurgie- en de ZLKD-groep. De ketogroep verloor gemiddeld ruim 9 kilo in zes weken, vergelijkbaar met de chirurgische groep. Ook BMI, middelomtrek en vetmassa daalden significant sterker dan in de controlegroep. Daarnaast liet de ZLKD-groep de sterkste verbetering zien van nuchtere glucose, insuline, HOMA-IR en HbA1c. Triglyceriden en LDL-cholesterol namen eveneens significant af. Volgens de onderzoekers hangt dit waarschijnlijk samen met de sterke beperking van koolhydraten, waardoor glucose- en insulinespiegels dalen en vetverbranding toeneemt.

Ook periodiek vasten gaf gunstige effecten, hoewel minder uitgesproken dan het ketogene dieet. De PVT-groep verloor minder gewicht, maar liet wel verbeteringen zien in insulinewaarden en vetstofwisseling. De controlegroep vertoonde nauwelijks veranderingen.

De onderzoekers concluderen dat voedingsbegeleiding door een multidisciplinair team een belangrijke rol kan spelen bij gewichtstoename na bariatrische chirurgie. Vooral een zeer laagcalorisch ketogeen dieet lijkt een haalbaar niet-chirurgisch alternatief voordat een nieuwe bariatrische operatie in beeld komt.

Belangrijke beperkingen zijn de kleine onderzoeksgroep, de korte studieduur van zes weken en het relatief hoge aantal uitvallers tijdens follow-up.