Het onderzoek werd tussen 2016 en 2018 verricht in Stanford, California. Er namen 121 volwassenen aan deel, met een gemiddelde leeftijd van rond de 46 jaar. Zij hadden minimaal zes maanden last van chronische lage rugpijn, met een pijnintensiteit van tenminste 4 op een schaal van 0 tot 10. Over een periode van anderhalve maand kregen zij tweemaal per week een behandeling. Van hen ondergingen er 59 electroacupunctuur en de 62 anderen schijnacupunctuur, waarbij naalden worden gebruikt die een vergelijkbare prikkende sensatie geven maar niet de huid binnendringen.

De effecten op pijn en bewegingsgebreken werden twee weken voor en na de behandelsessies gemeten. De pijn werd bepaald met de PROMIS-pijnintensiteitschaal, bestaande uit items betreffende de ergste en gemiddelde pijn over de laatste zeven dagen plus de pijn op dit moment. De door patiënten ervaren beperkingen door lage rugpijn werden gemeten met de Roland Morris Disability Questionnaire (RMDQ). Een hogere score duidt dan op meer beperkingen.

Er was na de behandelingen geen statistisch significant verschil in pijnintensiteit tussen de beide groepen. Daarentegen was er wel een significant grotere vermindering in de RMDQ-score ten gunste van de groep die electroacupunctuur kreeg. Goed reageren op de echte acupunctuurbehandeling werd bevorderd door het beschikken over effectieve copingvaardigheden. Bovendien waren de resultaten beter bij mensen met een niet-blanke culturele achtergrond, mogelijk omdat invloed van de traditionele Chinese geneeskunde hen er ontvankelijker voor maakte.