De studie vond plaats door lichamelijk onderzoek te doen, metingen te verrichten (plasma, serum, urine) en deelnemers vragen te laten beantwoorden. Deze methoden moesten antwoord geven op de vraag in hoeverre sociaal-economische ongelijkheid zich vertaalt in verschillen in deficiënties en in welke mate dat aan de kwaliteit van de voeding te wijten is. Die kwaliteit baseerden de onderzoekers op de Nederlandse richtlijnen voor gezonde voeding.

Er waren 1.605 deelnemers tussen 60 en 75 jaar, half om half gerekruteerd uit de beide extremen van sociaal-economische status. Status werd gedefinieerd via opleidingsniveau: basisschool of lager beroepsonderwijs was ‘laag’ en hoger beroepsonderwijs of universiteit was ‘hoog’. Bij allen werden de gehaltes bepaald van vitamine A, D, E, K en de B-vitaminen foliumzuur, B6 en B12.

Een lage sociaal-economische status ging voor de drie B-vitaminen gepaard met grotere tekorten dan een hoge status. Dat gold vooral voor foliumzuur. Deze verbanden konden voor een belangrijk deel worden verklaard door de voedselkwaliteit: bij foliumzuur voor 39,1%, bij vitamine B6 voor 37,1% en bij vitamine B12 voor 37,2%.

Een dergelijk verschil naar klasse was er ook voor multivitamine-deficiënties, dat wil zeggen het aantal naast elkaar bestaande deficiënties. In vervolg op deze conclusie moet volgens de auteurs verder onderzoek worden gedaan naar andere factoren die met sociaal-economische en voedingsstatus samenhangen, zoals blootstelling aan de zon, lichaamsbeweging en opname van voedingsstoffen.