Aan het onderzoek deden ruim 53.000 deelnemers uit Europa en de Verenigde Staten mee, bij wie een hartfilmpje (ECG) en bloed of wangslijmvlies werd afgenomen voor DNA onderzoek. Er werden genetische varianten in acht gebieden op het menselijke genoom gevonden, waarvan met grote zekerheid gezegd kan worden dat ze de variatie in tijd tussen twee hartslagen (hartslagvariabiliteit) beïnvloeden. Twee van die genen regelen de vuurfrequentie van pacemakercellen in de rechterboezem van het hart. Deze genen maken eiwitten die een rol spelen in de overdracht van de signalen die via de autonome zenuwen van het brein naar het hart gaan en de slag-op-slag variatie van het hartritme beïnvloeden.

De gevonden genen beïnvloeden de werking van de autonome zenuwen in het lichaam die het hart tot rust brengt na spanning en inspanning. Bij een gezond persoon is er een hoge variatie in de tijd tussen twee opeenvolgende hartslagen, ofwel grote verschillen tussen hartslagsnelheden. Dat is een teken dat het autonome zenuwstelsel optimaal functioneert en het ortho- en parasympatische zenuwstelsel goed samenwerken. Een lage variatie in het hartritme is daarentegen een voorspeller van hart- en vaatziekten. De resultaten bevestigen dat het autonome zenuwstelsel afhankelijk van de genetische variatie bij ieder mens anders werkt. Het autonome zenuwstelsel speelt een grote rol in het ontstaan van hoge bloeddruk. Het verklaart ook waarom iedereen anders op stress reageert.