Over een periode van ruim twaalf jaar werd bij 36.629 mensen uit Amsterdam, Doetinchem, Maastricht, Utrecht en omstreken het optreden van perifeer vaatlijden bijgehouden. Bij hen werden voedselvragenlijsten afgenomen en geanalyseerd, waaruit bleek dat de gemiddelde inname van vitamine K1 (fylloquinon) ruim 200 mcg per dag bedroeg en van vitamine K2 (menaquinon) ruim 30 mcg. Na twaalf jaar waren er 489 gevallen van perifeer vaatlijden geregistreerd. De hoogste gemiddelde inname van vitamine K2 (49,2 mcg/d) stond in verband met een 29 % lager risico op perifeer vaatlijden ten opzichte van de laagste vitamine K2-inname (gemiddeld 15,5 mcg/d). Dit verband was sterker bij deelnemers met hoge bloeddruk. Bij hen werd een risicoverlaging van 41 % gevonden bij de hoogste vitamine K2-inname. Voor elke 10 microgram vitamine K2-inname nam het risico af met 14 %.

Eenzelfde trend werd waargenomen bij deelnemers met diabetes (44 % risicovermindering). Hoewel het aantal mensen met diabetes te klein was voor een betrouwbare uitkomstmeting, lieten de resultaten een risicovermindering zien van 13 % per 10 mcg vitamine K2-inname. De inname van vitamine K1 bleek niet in verband te staan met het krijgen van perifeer vaatlijden. Dit sluit aan bij de resultaten van eerdere grote cohortstudies, waarin eveneens geen invloed werd gevonden van vitamine K1 op verkalking van de coronairvaten (kransslagaders) en op coronaire hartziekten.