Aan het dubbelblinde onderzoek deden 48 deelnemers mee, die na vijf goede nachten van tien uur slaap negen dagen in een laboratorium werden opgenomen. Op de eerste dag vonden de testen voor de nulmeting plaats. Daarna werden deelnemers gedurende vijf nachten na vijf uur slaap wakker gemaakt, waardoor zij een slaaptekort kregen. Ook kregen zij twee maal daags ofwel 200 mg cafeïne of een placebo toegediend (om 8.00 en 12.00 uur). Tijdens de laatste drie nachten konden deelnemers herstellen door acht uur slaap per nacht.

De onderzoekers lieten de deelnemers regelmatig een serie cognitieve testen uitvoeren, waarbij alertheid, slaperigheid, humeur en vermogen om wakker te blijven werd gemeten. Tijdens de eerste twee korte nachten van vijf uur bleken de proefpersonen die cafeïne kregen nog wel een stuk beter te scoren op alertheid en prestatie dan de placebogroep. Maar na drie korte nachten bleek dat de cafeïne hierop geen positief effect meer had. Ook verminderde na verloop van tijd het effect van cafeïne op de gemoedstoestand. De cafeïnegebruikers voelden zich de eerste dagen gelukkiger dan de placebogroep, maar na de laatste dagen met weinig slaap waren ze juist geïrriteerder.