Peer-reviewers moeten de papers van andere wetenschappers grondig nalezen en kijken of er geen fouten zijn gemaakt in methodologie, berekening of interpretatie. Meestal gebeurt dat anoniem: de peer-reviewer — wel werkzaam op hetzelfde terrein — leest een anonieme paper na terwijl de auteurs van de paper niet weten wie hun paper naleest (al vermelden sommige vakbladen wel de naam van de peer-reviewer om het proces transparant te maken).

Deze peer-reviewer kopieerde alle materiaal van Dansingers paper bijna letterlijk en publiceerde het onder zijn eigen naam. Eigenaardig genoeg waren er zeven coauteurs verbonden aan de paper. Hun bijdrage aan de paper was blijkbaar miniem, toch waren ze bereid hun naam te verbinden aan een paper die ze amper gecontroleerd hadden.

Dansiger schreef zijn wedervaren in de Annals als een brief gericht aan de plagiaris: niet alleen zijn manuscript, maar al het werk van de afgelopen vijf jaar dat ongeveer 4000 werkuren in beslag nam en dat gesubsidieerd werd door de overheid, werd gestolen.

Hoofdredacteur Christine Laine vindt dat de peer-reviewer vier keer wangedrag aangewreven kan worden: hij pleegde plagiaat, hij fabriceerde een eigen studiecohort en hij schond de vertrouwensrelatie tussen wetenschapper en peer-reviewer, die met alle het materiaal dat hij onder ogen krijgt vertrouwelijk moet omgaan. De 'intellectuele gruweldaad' werd bovendien gedoogd door zeven andere auteurs.

Deze vorm van plagiaat, de nachtmerrie van elke onderzoeker, is overigens erg zeldzaam. De paper in kwestie ging over de rol van gewichtsverlies en koolhydraatinname op HDL-cholesterol. Koolhydraatbeperking zou onafhankelijk een gunstig effect hebben op HDL-metabolisme, aldus de retraction.