De VS kennen een epidemische toename van obesitas. Hoewel het fenomeen algemeen bekend is tot in de hoogste regionen, is de hoeveelheid wetenschappelijk onderzoek naar de eventuele beleidsopties tamelijk belabberd. Nog meer dan in Europa zijn Amerikaanse burgers erg individualistisch ingesteld. De consument bepaalt; de overheid grijpt zo weinig mogelijk in. Een taks ligt er hoe dan ook moeilijk.

Twee professoren van de universiteit van Stanford deden enkele simulaties van welke invloed een taks kan hebben. Volgens hun analyse heeft een taks op een nutriënt meer effect dan een taks op een productengroep zoals frisdrank, snoepgoed en kant-en-klaarmaaltijden.

Een taks op een nutriënt heeft een veel breder effect, omdat veel meer voedingsmiddelen getroffen worden. Een suikertaks van 20 % zou de calorie inname al met 18,54 % verminderen, en tegelijk daalt de inname van zout met 9,63 %.

Jammer genoeg is dit vooral een theoretische analyse, en moet dit model zich nog bewijzen in de praktijk. Taksen zijn beleidsmatig te verantwoorden, want ze moeten de toenemende gezondheidskosten dekken. Anderzijds treffen ze in eerste instantie de armere bevolkingsgroepen. Geen gemakkelijke beleidskeuze dus, maar er zal toch iets moeten gebeuren.