De alom gebruikte Body Mass Index (gewicht/ lengte²) classificeert mensen op basis van gewicht en lengte, maar mist essentiële informatie over fysiologische verschillen in metabolisme en vetverdeling. Hierdoor blijven veel personen met een 'normale' BMI onopgemerkte metabole risico’s dragen. 

De metBMI integreert geavanceerde metabolomische analyses om een completer beeld te geven van iemands metabole status. Deze aanpak identificeert subtiele metabole afwijkingen die niet zichtbaar zijn via de klassieke BMI. 

De onderzoekers in deze studie laten zien dat personen met een hogere metBMI ook bij een normaal BMI volgens de klassieke maat, een twee- tot vijfvoudig verhoogd risico hebben op een scala aan metabole aandoeningen zoals: niet-alcoholische leververvetting, insulineresistentie, diabetes mellitus type 2, abdominale obesitas en slechtere uitkomsten na bariatrische chirurgie. Deze bevindingen onderstrepen dat metabool risico losstaat van gewicht alleen. En dat twee personen met dezelfde BMI zeer verschillende metabole profielen kunnen hebben. 

Een opvallende bevinding uit de studie is de sterke associatie tussen metBMI en samenstelling van de darmmicrobiota. Mensen met verhoogde metBMI-waarden vertoonden een minder divers microbioom en verminderde capaciteit om voedingsvezels om te zetten in butyraat. Metabole disfunctie lijkt dus niet alleen gedreven door vetmassa, maar is ook diep verweven met microbiële activiteit. Dat biedt aanknopingspunten voor de gezondheidsprofessional betreffende interventies gericht op leefstijl, voeding en darmgezondheid. 

De bevindingen ondersteunen de groeiende klinische en publieke gezondheidskritiek op de BMI als diagnostische tool voor obesitas en metabool risico. BMI kent belangrijke beperkingen, onder andere omdat het geen rekening houdt met vetverdeling, spiermassa of metabole gezondheid; aspecten die sterk gerelateerd zijn aan cardiovasculaire en metabole uitkomsten.