Onderzoekers van de universiteiten van Pittsburgh en Minnesota keken naar de invloed van twee GST-genen, GSTM1 en GSTT1, die niet bij iedereen voorkomen. Iemand bij wie zowel GSTM1 als GSTT1 ontbreekt, heeft acht maal lagere SPMA-concentraties in de urine dan iemand die beide genen wel heeft. SPMA is een metaboliet van het kankerverwekkende benzeen. 

PEITC verkleint de kloof tussen dragers en niet-dragers van die twee genen. Gemiddeld verhoogt PEITC de uitscheiding van SPMA naar de urine met 25 %. Rokers die het GSTT1 niet hebben zien hun SPMA-uitscheiding toenemen met 74 % dankzij PEITC. Rokers die zowel GSTT1 als GSTM1 ontbreken, zien hun uitscheiding toenemen met 95 %. 

Dezelfde trends werden genoteerd voor metabolieten van andere tabaksstoffen, met name HPMA en HMPMA (uit crotonaldehyde). De resultaten voor HPMA, metaboliet van de meest schadelijke stof uit tabaksrook acroleïne, waren echter niet significant. Op PGEM en 8-iso-PGF_2α, biomarkers voor ontsteking en oxidatieve stress, had PEITC geen invloed.

GST's coderen voor glutathiontransferasen, enzymen die glutathion hechten op toxische moleculen, zodat ze afgevoerd kunnen worden via de nieren. Glutathiontransferasen zijn fase 2-ontgiftingsenzymen, ze zijn nodig om kankerverwekkende stoffen te elimineren die ontstaan na verwerking door fase 1-enzymen (die het oorspronkelijke molecule net giftiger maken dan het al was). Er bestaan verschillende types van GST, waarvan GSTM1 en GSTT1 de meest bestudeerde zijn. De helft van de bevoking heeft geen GSTM1-gen en 20 % heeft geen GSTT1-gen.

De studie telde 82 mannen en vrouwen die gemiddeld 19 sigaretten per dag rookten en dit gedurende gemiddeld 16 jaar. Het studieprotocol schreef hen voor om gedurende vijf dagen vier keer per dag 10 mg PEITC (in olijfolie) of placebo in te nemen.