Hiv wordt tegenwoordig, wanneer medicatie beschikbaar is, niet meer als een dodelijke maar chronische en behandelbare ziekte gezien. Desondanks is door een uit het lood geslagen immuunsysteem en door zware medicijnen de kans op gezondheidsschade relatief groot. Een verhoogd risico op hart- en vaatziekten is één van die problemen, onder meer omdat de concentratie homocysteïne gemiddeld hoger ligt dan bij mensen zonder hiv. Deze hogere concentratie gaat bovendien gepaard met meer oxidatieve stress.

Gekeken werd wat het effect is van een aerobe en krachttraining op oxidatieve stress en het homocysteïneniveau. Gedurende vier maanden werden 49 mensen met hiv (21 mannen, 28 vrouwen) en 33 mensen zonder hiv (13 mannen, 20 vrouwen) gevolgd. Vervolgens werden dertig mensen met hiv willekeurig in twee groepen onderverdeeld: achttien volgden driemaal per week het trainingsprogramma, de twaalf anderen niet.

Zowel het homocysteïneniveau als malondialdehyde, een marker voor oxidatieve stress, werd gemeten. Beide lagen bij mensen met hiv hoger dan bij mensen zonder hiv. Ook de concentraties folaat en vitamine B12 werden vastgesteld omdat een tekort aan deze twee B-vitaminen hyperhomocysteïnemie kan veroorzaken, gedefinieerd als ≥15 µmol/l. Met name het niveau folaat lag lager in geval van hiv.

Bij mensen met hiv en hyperhomocysteïnemie leidde de training tot een reductie met 32% van de concentratie homocysteïne. Dat effect trad niet op bij degenen zonder hyperhomocysteïnemie. Bij de eerste groep biedt training dus een aanknopingspunt om één van de risicofactoren voor hart- en vaatziekten bij hiv te bestrijden.