Onderzoekers voerden een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie uit bij 91 weinig lichamelijk actieve volwassenen met een verhoogd risico op het metabool syndroom. De deelnemers hadden meerdere risicofactoren, zoals verhoogde glucosewaarden, dyslipidemie of abdominale obesitas. Na randomisatie volgden zij gedurende zestien weken een trainingsprogramma met lage of hoge intensiteit, gecombineerd met metformine of placebo. Uiteindelijk analyseerden de onderzoekers gegevens van 72 deelnemers.

De interventie bestond uit vijf trainingsdagen per week, deels onder supervisie. De metforminedosis liep op tot 2000 mg per dag. De onderzoekers bepaalden vaatfunctie en insulinegevoeligheid met verschillende meetmethoden, waaronder een speciale test om de insulinegevoeligheid te meten en echo-onderzoek van de bloedvaten.Daarnaast maten zij onder meer glucose, insuline, ontstekingsmarkers en aerobe fitheid.

Training met placebo leidde tot een toename van de aerobe fitheid en verbeterde vasculaire insulinegevoeligheid. Metformine ging deze effecten tegen, zowel in grote vaten als in de microcirculatie. De combinatie van training en metformine gaf ook minder daling van nuchtere glucosewaarden en ontstekingsmarkers zoals TNFα en endotheline-1. Vooral bij hoge trainingsintensiteit vielen de verschillen tussen metformine en placebo op. Daarnaast bleef verbetering van de zuurstofopnamecapaciteit uit bij metforminegebruik.

De onderzoekers concluderen dat metformine de positieve effecten van beweegtraining op vasculaire insulinegevoeligheid en metabole uitkomsten bij mensen met een verhoogd cardiometabool risico vermindert. Dit effect treedt op in zowel macro- als microvasculaire systemen en hangt samen met veranderingen in ontsteking en glucoseregulatie.

De studie kent enkele beperkingen, waaronder de relatief kleine populatie, met name in de groep met hoge intensiteit en metformine. De populatie bestond grotendeels uit vrouwen, en metingen vonden plaats in de arm, terwijl training vooral de benen betrof.