De strategie van de artsen was een behandelschema toe te passen dat conform is met farmacokinetische studies: het magnesiumniveau dient op 2,5 mg/dl te worden gehouden, omdat dit het therapeutische niveau is.

Deelnemers, 130 in het totaal, ondergingen een cardiopulmonaire bypass. Tijdens de operatie zelf werd geen magnesium toegediend. Onmiddellijk erna kregen ze 2 gram magnesium intraveneus (of placebo), en vervolgens geregeld lagere dosissen magnesium in de vierentwintig uren daarop. In de week die daarop volgde, namen deelnemers een oraal supplement, goed voor 1 gram magnesium elke acht uren.

Boezemfibrilleren trad op bij 12 deelnemers (18%) van de magnesiumgroep en bij 27 deelnemers (41%) van de placebogroep. Dat hoge percentage in de placebogroep is niet abnormaal, want alle patiënten werden aan de pompmachine gelegd, het ging dus om zware ingrepen.

Het magnesiumprotocol verlaagde verder verblijfsduur in het hospitaal, het aantal dagen op de intensive care, en onverwacht, het aantal dagen beademing. Magnesium is gekend als spierverslapper, maar volgens de onderzoekers lag de dosis magnesium nodig voor dat effect te laag (sommige studies pasten in het verleden 5 gram bolus toe). Effectief was het magnesiumniveau gemiddeld 2,8 mg/dl na de eerste toediening (1,9 placebogroep) en nam gestaag toe naar 3,4 mg/dl in de vierentwintig uren daarop.

Boezemfibrilleren is de meest voorkomende complicatie na hartchirurgie, en slaat toe bij 25-40% van de patiënten. Magnesium is essentieel voor de elektrofysiologie van het hart: het stabiliseert hartcelmembranen waardoor signalen beter overgedragen worden. Een recente meta-analyse vond echter een nuleffect van magnesiumbehandelingen, van welke studies opgemerkt mag worden dat de behandelprotocollen sterk varieerden.