Veertig volwassen die al een tijdje met slapeloosheid kampten, maar niet langer dan drie maanden, deden mee aan de gerandomiseerde studie. Na vier weken viel 60 % van de CGT-patiënten buiten de klinische definitie van 'slapeloosheid', vergeleken met 15 % van de patiënten die geen behandeling kregen. Na drie maanden steeg het percentage zelfs naar 73 %. Patiënten hadden geen slaappillen genomen en hadden nooit eerder CGT gevolgd.

Een 'cognitieve gedragstherapeut' gaat met de patiënt op zoek naar contraproductieve gedrags- en denkpatronen die het oplossen van bepaalde problemen in de weg staan. Denk aan stress, dat slapeloosheid verergert, maar dat ook veroorzaakt wordt door slapeloosheid. De therapeut helpt de patiënt zulke zaken aan te pakken door met een andere blik naar het probleem te kijken.

De therapie in deze studie besloeg slechts een uur, maar de patiënten kregen wel een boekje mee dat hen thuis verder op weg moest helpen. Tijdens de sessie die een uur duurde, kreeg de patiënt uitleg over slaap en slaapbehoefte die misverstanden rond slaap moesten wegwerken. De therapeut doorliep ook het slaapdagboek dat de patiënt vooraf moest invullen. Patiënten moesten onder meer proberen de tijd dat ze wakker in bed doorbrengen, te verminderen.

Het doel was om acute slapeloosheid te behandelen, in de hoop dat deze zich niet zou ontwikkelen naar chronische slapeloosheid. Een volledige CGT-kuur is mogelijk te tijdrovend voor deze mildere vorm van slapeloosheid. De patiënten van deze studie waren jong (gemiddeld 32 jaar), wat maakt dat de resultaten niet zomaar toepasbaar zijn op senioren of mensen met chronische slapeloosheid.