Wetenschappers van de Tulane University, Louisiana, hebben bevestiging gevonden voor het bestaan van persistente borrelia-infectie, beter bekend als de ziekte van Lyme. Resusapen werden geïnfecteerd met Borrelia burgdorferi en vier maanden later 28 dagen lang behandeld met een antibioticum. Het antibioticum slaagde er niet in om de borreliabacterie volledig uit te roeien: 7 tot 12 maanden later konden de wetenschappers de bacterie terugvinden in verschillende weefsels, weliswaar in lage concentraties.
Borrelia kan dus ontsnappen aan het immuunsysteem van het lichaam, een antibioticumbehandeling doorstaan en vitale organen zoals hart en hersenen invaderen, zo besluiten de onderzoekers. Het gaat eerder om zwakke infecties met lage aantallen aan bacteriën, maar precies daarom is het goed mogelijk dat een persistente infectie oorzaak kan zijn van vele niet-specifieke ('vage') symptomen zonder dat de infectie bij mensen waarneembaar is.
Het onderzoek toont ook het bestaan van infectie in afwezigheid van de normaal verwachte antilichaamrespons. De immuunrespons is erg variabel, waarschijnlijk ook bij de mens, ondanks het gebruik van een duidelijk gedefinieerde borreliastam. Op diverse plekken in het lichaam worden tekenen van ontsteking gezien. Bovendien toonden de wetenschappers aan dat de teruggevonden borreliabacteriën levensvatbaar zijn.
De meeste lymepatiënten worden succesvol behandeld, maar een groep blijft langdurig ziek. Omdat bij deze patiënten geen infectie meer vastgesteld kan worden, spreken wetenschappers van post-Lyme disease of post-treatment persistence. Wat de oorzaak is van post-Lyme disease is lange tijd onderwerp van een pittige discussie geweest. De consensus is vandaag nog steeds dat de symptomen niet te wijten kunnen zijn aan een blijvende infectie.
Eerdere experimenten met muizen hadden al de suggestie gewekt dat borrelia na antibioticum in het lichaam kan achterblijven. Daaruit bleek inderdaad dat borrelia 12 maanden na behandeling kan terugkeren. Maar het verloop van een infectie bij muizen verschilt sterk van die bij mensen.
Referenties
Embers ME, Hasenkampf NR et al. Variable manifestations, diverse seroreactivity and post-treatment persistence in non-human primates exposed to Borrelia burgdorferi by tick feeding. PLoS One. 2017 Dec 13;12(12):e0189071
Crossland NA, Alvarez X, Embers ME. Late Disseminated Lyme Disease: Associated Pathology and Spirochete Persistence Post-Treatment in Rhesus Macaques. Am J Pathol. 2017 Dec 11. pii: S0002-9440(17)30894-5
Nieuwsbriefartikel
Rubriek
Onderzoek
Auteur
Editienummer
