Maar hoe muziek de hersenen verandert en waar die nieuwe vezelverbindingen ontstaan bij kinderen was tot nu toe onduidelijk. Daarvoor brachten Mexicaanse onderzoekers voor en na muzieklessen de hersenen van de kinderen in beeld met diffusion tensor imaging (DTI), een geavanceerde MRI-techniek die microstructurele veranderingen in de hersenen van de witte stof identificeert. Weinig verbindingen in de frontale cortex, een hersengebied betrokken bij complexe cognitieve processen, zijn  te beschouwen als een biomarker van aandoeningen als autisme en ADHD.

Tijdens de studie kregen 23 gezonde rechtshandige kinderen van vijf jaar oud gedurende negen maanden gratis muziekles met boomwhackers, meerkleurige holle kunststof buizen die ten opzichte van elkaar harmonisch gestemd zijn. Met boomwhackers (in Nederland ook wel boembuizen genoemd) leert een kind ritme, melodie, harmonie en akkoorden op een speelse manier door het aanraken van objecten, andere boomwhackers of het eigen lichaam.

Na negen maanden muziektraining bleken de kinderen langere axonale hersenverbindingen te hebben en bewogen de extracellulaire watermoleculen gelijkmatiger langs de axonen. Dit was met DTI vooral te zien in de forceps minor (‘kleine tang’), waar hersenvezels in de vorm van een hoefijzer lopen en onze twee frontale hersenkwabben met elkaar verbinden als onderdeel van het corpus callosum (de hersenbalk), die de twee grote hersenhelften met elkaar verbindt en uitwisseling van informatie mogelijk maakt.