Magnesiumtekort zou de werking van enkele vitamine D-enzymen vertragen, zoals enzymen die vitamine D omzetten naar 25(OH)D en de actieve 1,25(OH)D-vorm. Ook het enzym dat 1,25(OH)D afbreekt, is gevoelig voor magnesium, maar dat enzym is pas goed actief wanneer het 25(OH)D-niveau hoog is (> 30 ng/ml). Magnesiumsuppletie ondersteunt dus de werking van vitamine D-enzymen, die zowel activering als afbraak van de vitamine D-vormen regelen.

De hierboven vermelde verbanden gaan enkel op voor vitamine D3, voor vitamine D2 ‒ dat kwantitatief minder voorkomt in het serum ‒ zit het anders in elkaar. Magnesiumsuppletie zorgt voor een verrijking van het 25(OH)D2-niveau wanneer de 25(OH)D-status (voornamelijk D3) hoog is. Dat heeft te maken een verschil in efficiëntie van de enzymatische verwerking van vitamine D2 versus vitamine D3.

De studie was oorspronkelijk niet bedoeld om de rol van magnesium in het vitamine D-metabolisme te onderzoeken. De onderzoekers wilden kijken naar de preventieve werking van magnesiumcorrectie op biomarkers voor darmkanker. Gemiddeld heeft de Amerikaanse bevolking een calcium-magnesiumverhouding van meer dan 2,6 terwijl bevolkingsstudies een ideale verhouding tussen 1,7 en 2,6 suggereren. Daarom kreeg elke deelnemer een individueel aangepaste dosis magnesium die voor een correctie van de calcium-magnesiumverhouding moest zorgen.

Volgens de onderzoekers komen hun resultaten wel overeen met andere vaststellingen, zoals een invers verband tussen magnesiuminname en 25(OH)D-status. Twee bevolkingsstudies stellen bovendien dat een 25(OH)D-status hoger dan 30 ng/ml geen extra bescherming biedt tegen hart- en vaatziekte of sterftekans. Dat magnesium de vitamine D-status boven dat niveau verlaagt, lijkt dus logisch.