Koper en ijzer zijn redoxactief, dit wil zeggen dat ze - in ongebonden toestand - de productie van vrije radicalen kunnen versterken. Ze versterken ook de productie van advanced glycation endproducts (AGE's), stoffen die ontstaan uit reacties tussen suiker en proteïnen. Vermoedelijk is de groep van AGE's de belangrijkste aanstichter van diabetescomplicaties. Volgens McCarty en DiNicolantonio is vooral koper potentieel schadelijk en zijn de gunstige effecten van chelatietherapie het best te verklaren door eliminatie van overtollig koper.

Koper kan op andere manieren ingedijkt worden. Suppletie van zink verhoogt de productie van proteïnen die koper (en cadmium) binden en onschadelijk maken. Aan patiënten met de ziekte van Wilson, die extreem veel last hebben van kopertoxiciteit, worden dosissen van 25 tot 50 mg zink (twee tot drie maal per dag) voorgeschreven als bijkomende behandeling.

Het aminozuur histidine heeft een sterke capaciteit om koper te binden. Carnosine heeft een nog sterkere capaciteit, maar wordt snel afgebroken in het bloed naar histidine (en alanine). De gunstige effecten van carnosine kunnnen dus mogelijk toegeschreven worden aan histidine. Volgens een gecontroleerde studie verlaagt histidine (tweemaal 2 gram per dag) inderdaad insulineresistentie, vetmassa, oxidatieve stress en ontstekingen. McCarty en DiNicolantonio bevelen daarom zinkhistidinaat aan als supplement om te gebruiken bij toekomstige studies rond diabetes.