Aan deze gerandomiseerde klinische studie namen 55 volwassenen met metabool ongezonde obesitas deel, gedefinieerd als obesitas in combinatie met prediabetes en leversteatose. Uiteindelijk voltooiden 42 deelnemers de studie, 14 per groep. Hun gemiddelde leeftijd bedroeg 43 jaar en de gemiddelde BMI bij aanvang 38,9 kg/m². De onderzoekers verdeelden hen over een zeer koolhydraatarm ketogeen voedingspatroon, een mediterraan voedingspatroon of een zeer vetarm, overwegend plantaardig voedingspatroon. Deze leverden respectievelijk 4, 50 en 70 energieprocent koolhydraten. De deelnemers kregen alle maaltijden en tussendoortjes verstrekt en hadden wekelijks contact met een diëtist. De interventie duurde gemiddeld ongeveer vijf maanden, totdat de deelnemers circa 10% van hun lichaamsgewicht hadden verloren.

Het gewichtsverlies verhoogde de insulinegevoeligheid van de skeletspieren in alle groepen met ongeveer 50%. De hepatische insulinegevoeligheid verbeterde echter twee- tot driemaal sterker bij het zeer koolhydraatarme voedingspatroon. Het levervet nam in deze groep met 67% af, tegenover 45% in beide andere groepen. Ook de hepatische de-novolipogenese, nuchtere glucose en insuline, HOMA-IR en HbA1c verbeterden sterker. De 24-uursconcentraties van glucose en insuline daalden eveneens het meest. Prediabetes ging in remissie bij 50% van de deelnemers in deze groep, tegenover 29% bij het mediterrane en 7% bij het zeer vetarme voedingspatroon.

De onderzoekers concluderen dat de macronutriëntensamenstelling naast gewichtsverlies zelf invloed heeft op de metabole gezondheidswinst. Vooral de leverstofwisseling profiteerde meer van sterke koolhydraatbeperking. De kleine onderzoeksgroepen beperken echter de bewijskracht. Daarnaast blijft onduidelijk of een minder sterke koolhydraatbeperking zonder ketose vergelijkbare effecten geeft en of de voordelen ook tijdens gewichtsbehoud aanhouden.