Het langdurige onderzoek volgde een groep van 279 kinderen vanaf de geboorte. Veel van de kinderen leefden op het platteland en werden vermoedelijk blootgesteld aan de pesticiden. De kinderen werden vijf keer in vijf jaar getest op metabolieten in hun urine. Dat was toen zij vijf maanden, 1 jaar, 2 jaar, 3,5 jaar en 5 jaar oud waren. Op 7-jarige leeftijd kregen zij een longtest.

De onderzoekers concludeerden dat de longfunctie significant minder was bij kinderen met hogere concentraties organische fosforverbindingen in hun urine. Bij de regressieanalyse werd rekening gehouden met controlevariabelen als passief roken, borstvoedingsduur, huisstofmijt en huisdieren.

De meeste organofosfaat-bestrijdingsmiddelen zijn pesticiden, die in het begin van de negentiende eeuw werden ontwikkeld. Hun effect op de mens werd pas in 1932 ontdekt. Deze groep pesticiden is redelijk goed afbreekbaar. Het zijn neurotoxinen die werken als een acetylcholinesteraseremmer. Hierdoor wordt de impulsoverdracht tussen zenuwen en spieren geblokkeerd. De toxine beïnvloedt de neurale functies, in het bijzonder van de hersenen. Blootstelling aan de pesticide zorgt bij mensen voor hoofdpijn, kramp, slecht zicht, overgeven, epileptische aanvallen en bewusteloosheid. Deze symptomen kunnen lang, tot enige maanden, aanhouden. Pesticiden kunnen opgenomen worden door de huid, door inademing of oraal.

In het verleden is al aangetoond dat blootstelling bij beroepsmatige volwassenen, zoals landbouwers, soortgelijke effecten heeft. Maar dit is de eerste studie waarbij gekeken werd naar kinderen die op het platteland leven. Verder onderzoek is nodig om de effecten op de lange termijn te bepalen bij zowel volwassenen als kinderen.